Victorie tijdens de Victorierace...


Dramatisch Ter Horne

Na de dramatisch verlopen wedstrijd in Ter Horne was ons zelfvertrouwen gezakt tot onder het nulpunt. Van stoere tijgers waren we bijna veranderd in lieflijke katjes (voor zover dat kan!). We hadden het Nederlands kampioenschap in de Kromhout-klasse daar veilig kunnen stellen maar helaas, we eindigden ruim achter de Stalen Meiden. Met de grootste blarencollectie aller tijden gingen we huiswaarts. Eenmaal terug op onze eigen Kaagwateren was de spirit echter snel weer terug. Extra trainingen zijn ingelast en alles wordt op alles gezet om een goede prestatie neer te gaan zetten tijdens de Victorierace in Alkmaar.

Tijgertje wat zing je vroeg...

Speciaal voor de afvaardigingen uit de Leidse omgeving, was de start iets vervroegd. Iedereen wil ten slotte op tijd weer terug zijn voor de viering van 2 oktober. Onder het genot van wat Hazes-nostalgie gingen we op weg. De tijgers waren wel heel vroeg en om half 9 zaten we klaar voor de start te wachten, die begon echter pas om half 11. We hadden dus nog even wachten voor de boeg. Dat viel niet mee voor de meeste tijgers, die strak stonden van de spanning: vertrokken tijgerkoppies, knoop in je maag, was het maar vast achter de rug!

Klaar voor de start...

"Gelukkig" hadden we onze start met de Spieringen en de Icterus. We zijn erg gewaagd aan de Meiden van Staal, hartstikke spannend maar samen starten is zenuwslopend! Het belangrijkste is dat we als 1e aankomen bij het enige lastige moment in de wedstrijd, de haakse brug vlak na de start. We zetten alles op alles en Marco stuurt ons geweldig soepel onder de brug door. Beide andere sloepen komen onder de brug letterlijk in elkaars vaarwater en de Alkmaarse vaart ligt voor ons open. En daar gingen we. Er waren 2 regels waar we ons allemaal aan moeten houden, "ogen in de boot", en "niet kakelen onderling", maar ons getemd gedragen en braaf luisteren naar de Stuur! Dat hebben we gedaan en dan blijken we onverslaanbaar. Marco stuurt ons langs de ene na de andere sloep en onze naaste concurrenten zijn zelfs niet in zicht geweest.

De 2e ronde...

Na 1 ronde liggen de tijgers ruim voor op de andere sloepen en in volle vaart gaan we wederom de haakse brug onderdoor. Voor ons dit keer geen open Alkmaarse vaart maar een soort sloepenfile, waar de vaart gelukkig nog wel inzit maar inhalen is soms lastig! We kunnen ons tempo gelukkig behoorlijk vasthouden want bij het naderen van onze speedy Voorbijganger maken de meeste sloepen ruimte en onze sloep deed zijn naam weer eer aan! In volle vaart gaan we af op de finishlijn, geen moment hebben we de versnelling een tandje lager gezet, wat resulteert in een tijd onder de 1,5 uur en uiteindelijk blijken we hiermee ook de superspeedcup te hebben behaald. We hebben even moeten wachten op de prijsuitreiking maar het was de moeite meer dan waard: 1e in het Kromhout klassement en de Superspeedcup gescoord, nog nooit vertoond in de roeigeschiedenis van De Kaag!

Totaal onthutst zijn we de champagne compleet vergeten maar die heeft uiteindelijk voor een goed begin gezorgd van de 2/3/4 oktober festiviteiten waarvoor de meeste Kaagtijgers dan ook even veranderd waren in Kroegtijgers...


- Met dank aan de schrijftijger -

Terug naar de Actua- en Weblog-pagina van de Kaagtijgers.